نهيب خورده و دل از دست داده به آستانه ي عبوديت تو سر نهاده ام
چه كنم با اين دوپاي شكسته و فرو مانده در راه/ كجا منزل كنم با اين دل ويران شده ي ترك مقام كرده
چه كنم / كجا روم جز آستانه عبوديت تو اي طبيب دردمندان درد ناگريز عشق!
دیریست که دلـدار پـیـامی نفرستاد
ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد
صد نامه فرستادم و آن شاه سواران
پـیـکی ندوانـیـد و سلامی نفرستاد
سوی من وحشی صفت عقل رمیده
آهو روشی کبک خرامی نفرستاد
دانست که خواهدشدنم مرغ دل ازدست
وز آن خط چون سلسه وامی نفرستاد
فریاد که آن ساقی شکر لب سرمست
دانست که مخمورم و جامی نفرستاد
چندان که زدم لاف کرامات و مقامات
هیچــم خبر از هـیـچ مـقـامی نفرستاد
حافظ بادب باش که او خواست نباشد
گـرشـاه پـیـامی به غــلامـی نفرستاد
یارا! من در بودن دوباره ام در تمنای یک دلتنگی عاشقانه ام-
ای سراینده ی زمزمه های شبانه ام! مرا به یک جرعه ی صادقانه مست کن-
ای مولای زندگان خفته در سراب مرگ! ببخش بر من آن ماندن جاودانه را به جذبه نگاهی-
من مست تو ام دست تو خوردست به جامم
در نقطه ی آغاز به فرجام رسیبدم
اینست شروعم و... هبوطم و....تمامم.
شاعر:سرور ونجای- اهل دلی از سرزمین هندوستان
خواستم بگويم دوستتان دارم اما مي دانم شما مرا بيشتر دوست مي داريد!
خواستم بگويم دستتان را مي بوسم اما شما هر لحظه مرا به جانتان مي فشاريد !
خواستم بگوييم هرچه دارم از شماست، ديدم شرح واضح است!
من به نفس هاي شما زنده ام اي الطاف الهي ام!
اي مقدس ترين دارايي هاي من! پدر و مادر عزيزم!
براي همه چيز ممنون اي تمام آرزوهايم! 
حالا دوباره من مانده ام و تو -منهای تمام تصورهایم! بی خود شده از خویش در یک خلسه! خلسه ی طالب بودن و طلبیده شدن! نمی دانم من سو ی تو دویدم یا تو مرا به سوی خود کشیدی! بی شک من در عدم ترین لحظه های عمر خویش نفس می کشم! گرفتار خویشم کردی- رهایم کردی- گرفتار خویشم کردی!
خود به خود
با شروع بازی خدا
عشق افتتاح شد
سال هاست
اسم بازی من و خدا
زندگی ست
هیچ چیز
مثل بازی قشنگ ما
عجیب نیست
بازیی که ساده است و سخت
مثل بازی بهار با درخت
با خدا طرف شدن
کار مشکلی ست
زندگی
بازی خدا و یک عروسک گلی ست (عرفان نظرآهاری)
****************
و اما من
امروز دربهای زنگار بسته این معبد مقدس فرسوده را به روی باد خواهم گشود و دست در دست سیال هوا خانه تکانی اش خواهم کرد/ من دیگر به دنبال خانه قدیسان نیستم!
